| Oda a l’Astrolochía A carramanchons cabalgas, en o
templo de Chupiter
¡Si Saturno te beyese!
disfrutas de Marte,
alufras a Luna
te turras a o Sol,
y te minchas a Benus…con os güellos.
Mercurio te reconta ixe cuento,
él no fa que paroliar
se pretan os "Nodos"…, cutio tazaga,
t’afalaga en os suenio o suau Neptuno,
bariable y lichero Urano exaltau
qui corre a o rescate de bel ser umán
Pluton dende l’Hades chila con pasión,
S’inflan suspiros d’una curdión…!
O zielo d’estrelas milenta en tien,
de fixas, famosas, milenarias y tiernas,…
as cometas, casas, rechenzias y exaltazions
cantan toz a coro… pariexen lechions.
O zielo nos fabla, nos canta, nos baila,
y nusatros ausens nian mirar-nos-ie.
Bibiré mil años ta sucar-te una conoxenzia
tan extensa y delicada,
interprete seré d’o tuyo redol,
t’alufraré en a faixa d’o Zadiaco
y por constelazions nabegaré,
pos tot se muebe, y yo, también lo foi.
¡M’encanta ista zienzia de l’Astrolochía!
¡Quiénto sabia, quiénto pura, marabella mía!
t’aprendo, y t’emprendo, por puro goyo
quiero ixolufrar-te dende a bentura,
seré abenturera y subdita tuya.
¡O zielo ye bibo!
chilaré a toz os que quieran sentir-lo,
Ixos que no i creigan ¡Aibaz tos digo!
pos esfenderé os míos prinzipios dica o sacrifizio,
atros antes que no yo, ya dión a suya bida
-Yo continuaré atenta a cada trango…
bien bien un guardián,
qui cusire con esmero,
ta continar por a luita d’a nuestra cultura.
Y mirar-nos enta o zielo, ent’o reloch solar y o segundero lunar
con as suyas fases y recorrius en toz os graus,
me miraré os chenios, as esferas, transitos y reboluzions,
dixando o millor legau de pasau rescatau,
y os nuebos esmos tendrán millor bastida,
ta deszifrar
ista zienzia Ermetica de l’antigüedat.
Traducción: Dabi Lahiguera (Nogará).
Fabla Aragonesa.
|