Oda a l’Astrolochía

A carramanchons cabalgas, en o templo de Chupiter

¡Si Saturno te beyese!

disfrutas de Marte,

alufras a Luna

te turras a o Sol,

y te minchas a Benus…con os güellos.

Mercurio te reconta ixe cuento,

él no fa que paroliar

se pretan os "Nodos"…, cutio tazaga,

t’afalaga en os suenio o suau Neptuno,

bariable y lichero Urano exaltau

qui corre a o rescate de bel ser umán

Pluton dende l’Hades chila con pasión,

S’inflan suspiros d’una curdión…!

O zielo d’estrelas milenta en tien,

de fixas, famosas, milenarias y tiernas,…

as cometas, casas, rechenzias y exaltazions

cantan toz a coro… pariexen lechions.

O zielo nos fabla, nos canta, nos baila,

y nusatros ausens nian mirar-nos-ie.

Bibiré mil años ta sucar-te una conoxenzia

tan extensa y delicada,

interprete seré d’o tuyo redol,

t’alufraré en a faixa d’o Zadiaco

y por constelazions nabegaré,

pos tot se muebe, y yo, también lo foi.

¡M’encanta ista zienzia de l’Astrolochía!

¡Quiénto sabia, quiénto pura, marabella mía!

t’aprendo, y t’emprendo, por puro goyo

quiero ixolufrar-te dende a bentura,

seré abenturera y subdita tuya.

¡O zielo ye bibo!

chilaré a toz os que quieran sentir-lo,

Ixos que no i creigan ¡Aibaz tos digo!

pos esfenderé os míos prinzipios dica o sacrifizio,

atros antes que no yo, ya dión a suya bida

-Yo continuaré atenta a cada trango…

bien bien un guardián,

qui cusire con esmero,

ta continar por a luita d’a nuestra cultura.

Y mirar-nos enta o zielo, ent’o reloch solar y o segundero lunar

con as suyas fases y recorrius en toz os graus,

me miraré os chenios, as esferas, transitos y reboluzions,

dixando o millor legau de pasau rescatau,

y os nuebos esmos tendrán millor bastida,

ta deszifrar

ista zienzia Ermetica de l’antigüedat.

 

Traducción: Dabi Lahiguera (Nogará).

Fabla Aragonesa.